Biraz huzur...

Beni bu yaşımda kabul edecek huzur evi varmıdır ?

Çok ama çok yoruldum..

Bedenimi, ruhumu, gönlümü saldım artık.. Başkalarının insafina bırakmak istemiyorum.. Çırpınmaktan, oyunlar oynamaktan, hiç anlamayacaklara çok şeyler anlatmaktan, sert yumruklarla yere düşüp sırıtarak ayağa kalkmaktan bıktım artık...

Alın beni sizinim artık!...

Ben, benim olduğum sürece hem kendi yaralarımı kanatıyorum hem sizinkileri.. İnkar ettiklerinizi gözünüze sokuyorum ve beni bu yüzden dinlemek istemiyorsunuz.. Sevdayı zamana bırakamadım ben, acıktığımda yemeden, susadığımda içmeden, hüzünlendiğimde ağlamadan, kızdığımda küfretmeden, özlediğimde yollara düşmeden yapamadım ben.... Sevmediğim kadınların koynunda sabahlayamadım, mutsuz olduğum işlerde çalışamadım, gerçekten canımın çektiklerini değil de nedenlerini sizin bile açıklayamadığınız dayatmalarınızı kendime anlatamadim... 

Gencecik kadınların "aşk yok" diye haykırmalarını anlayamadım.. Beyaz gelinliğiyle kucağında eşiği geçireceği kadını bugünden aşağılayan adamları anlayamadim.. Siyaseti tayyiple denizden ibaret sananları anlayamadim.. Çocuğunu on tane kursa yollayıp annelik babalık yaptığını sananlara haklısınız diyemedim.. 30 yılıma ihanet etmeyi beceremedim, ölmeyi beceremedim... Ölümümü bekleyeceğim herkesten ve her şeyden uzak bir yer bulamadim.

Alın sizinim artık.. Alın ve bana rahat bir yatak verin.. Sahte duygulardan, insanların kendine söylediği yalanlardan, kibirden, ağlamaktan korkanlardan uzak durabileceğim, 20 yıl öncesinin çocukluğumun sabahını anımsatan bir yatak verin bana!.. 


Uyuyup uyanmayacağim bir yatak...